شهره صدری- به گزارش روزنامه گاردین – حملات به تأسیسات نفتی هزاران تُن سوخت ذخیرهشده را سوزاند و تودهای از دود سمی تولید کرد. یک ماه پیش در ایران باران سیاه بارید؛ پدیدهای تلخ که پیش از این نیز در دیگر مناطق جنگی دیده شده بود.
حملات به تأسیسات نفتی هزاران تُن سوخت ذخیرهشده را سوزاند. برخلاف احتراق تمیز و کنترلشده داخل یک موتور، سوختن کنترلنشده مقدار زیادی مواد نفتی، ذراتِ نسوخته برجای میگذارد و تودهای از دود سمی بر فراز مناطق آسیبدیده ایجاد میکند.
ذرات معلق همراه با جریان هوای داغِ برخاسته از آتش به بالا میروند و عملاً ابرهای بارانزا را فعال میکنند؛ این ذرات هستههایی برای تشکیل قطرات باران میشوند. بارشِ آلودهی حاصل، به پاکسازی هوا کمک میکند، اما آلایندههای بالقوه خطرناک ممکن است وارد آب آشامیدنی شوند.
باران سیاه مشابهی پس از آن رخ داد که چاههای نفت کویت در جنگ خلیج فارس سال ۱۹۹۱ به آتش کشیده شدند.
شدیدترین نوعِ باران سیاه چند ساعت پس از بمباران اتمی هیروشیما رخ داد. این باران ترکیبی از خاکسترِ رادیواکتیو و آب بود، با غلظتی تقریباً شبیه قیر. در برخی موارد، بارانِ هیروشیما آنقدر رادیواکتیو بود که پوستِ در معرض باران را میسوزاند.
باران سیاه در ایران خطر کمتری دارد، اما احتمالاً حاوی آلایندههایی مانند بنزن، استون، تولوئن و متیلنکلراید است؛ موادی که همگی میتوانند موجب سرطان شوند. این باران همچنین ممکن است به پوشش گیاهی از جمله محصولات کشاورزی آسیب برساند. اگر حملات ادامه پیدا کند و تأسیسات نفتی بیشتری هدف قرار گیرند، احتمال دارد باران سیاه دوباره ببارد و اثرات آن مدتها پس از پایان درگیری باقی بماند.
*درکِ آنچه در خاورمیانه میگذرد بیش از هر زمان دیگری اهمیت دارد. چراکه مساله محیط زیست فراتر از مرزهای سیاسی نفوذ کرده و تخریب محیط زیست یک جنایت جنگی است.
منبع: روزنامه گاردین
