شهره صدری- از دست دادن گونه های جانوری و گیاهی یکی از پیامدهای توسعه انسانی است. توسعه ای که در دهه های اخیر شدت گرفته و نتیجه آن از بین رفتن بیشتر تنوع زیستی و کاهش جمعیت آنهاست.
در پنجاه سال گذشته شاهد رشد سریع مصرف انسانی، جمعیت، تجارت جهانی و شهرنشینی بوده ایم، که در نتیجه آن، بشر بیش از آنکه منابع زمین بتواند به طور طبیعی بازسازی کند، از آنها استفاده کرده است.
گزارش صندوق جهانی طبیعت (WWF) در سال ۲۰۲۰ نشان میدهد که اندازهی جمعیت پستانداران، ماهیها، پرندگان، خزندگان و دوزیستان، بین سالهای ۱۹۷۰ تا ۲۰۱۶، به طور متوسط ۶۸ درصد کاهش یافته است. این گزارش، این کاهش تنوع زیستی را به عوامل مختلفی نسبت میدهد، اما عامل اصلی تغییر کاربری زمین، به ویژه تبدیل زیستگاههایی مانند جنگلها، علفزارها و مانگروها به سیستمهای کشاورزی است. حیواناتی مانند پانگولینها، کوسهها و اسبهای دریایی به شدت تحت تأثیر تجارت غیرقانونی حیات وحش قرار گرفتهاند، و پانگولینها به دلیل این تجارت در معرض خطر انقراض بحرانی هستند.
در سطح وسیع تر، یک تحلیل در سال ۲۰۲۱ نشان داده است که ششمین انقراض جمعی حیات وحش در زمین در حال شتاب گرفتن است. بیش از ۵۰۰ گونه از حیوانات خشکی زی در آستانه انقراض قرار دارند و احتمالاً طی ۲۰ سال آینده از بین خواهند رفت؛ این در حالی است که همین تعداد در طول کل قرن گذشته منقرض شده بودند. دانشمندان میگویند که بدون تخریب طبیعت توسط انسان، این نرخ از دست دادن گونهها هزاران سال طول میکشید.
بر اساس تحقیقات سال ۲۰۲۳، در قطب جنوب، ذوب شدن یخهای دریایی ناشی از تغییرات آب و هوایی، تلفات سنگینی به پنگوئنهای امپراتور وارد میکند و میتواند تا سال ۲۱۰۰ کل جمعیتهای آنها را از بین ببرد.
منبع: earth.org
